La Traviata…για πάντα..

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που μας σφραγίζουν. Βοηθούν ώστε να ανατείλει το ωραίο που κλείνουμε μέσα μας’ να κάνουμε την υπέρβαση από ένα στενό,μονοδιάστατο εγώ προς ένα πολύπλευρο κ πολύχρωμο υπαρξιακό επίπεδο.

Το σημαντικό όμως είναι,πως όταν αυτό συμβαίνει,δεν το συνειδητοποιούμε παρά πολύ αργότερα.

Μαθήτρια Λυκείου έτυχε να δω μια κινηματογρ.μεταφορά της όπερας του G.Verdi “La Traviata”,όπως ανέβηκε στη Μετροπολιταν Όπερα της Ν.Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Για την όπερα γενικά,αλλά κ για το συγκεκριμένο έργο,ήξερα ελάχιστα:ότι η όπερα έμοιαζε με θεατρικό έργο,με κυρίαρχο όμως εκφραστικό στοιχείο τη μουσική,η δε “Traviata”βασιζόταν στο μυθιστόρημα του Αλεξ.Δουμα “Η κυρία με τις καμελιες”.

Είναι γεγονός πως ο κινηματογραφος μπορεί να συναρπάσει τον θεατή. Αν και αναφερόμαστε σε μια εποχή,που η τεχνολογία δεν είχε ανελιχθει ακόμη στα σημερινά επίπεδα,εν τούτοις η δυνατότητα της 7ης τέχνης να αναπαριστά κινηματογραφικά μια όπερα,όπως ακριβώς ανέβηκε σε μια από τις μεγαλύτερες λυρικές σκηνές του κόσμου,χαρακτηρίζεται σπουδαίο επίτευγμα: οι απλοί θαμώνες της κινηματογρ.αίθουσας μετατρέπονται νοερά σε θεατές των πιο σημαντικών μουσικών θεάτρων του κόσμου,ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούνται μουσικά κ αισθητικά.

Έχοντας ως τότε παρακολουθήσει αρκετές καλές θεατρικές παραστάσεις είχα συνειδητοποιήσει τη μαγεία της θεατρ.σκηνής με τη μοναδική δυνατότητα να σε μεταφέρει νοερά σε άλλους κόσμους μακριά από τη στενοχωρη κ πληκτικη καθημερινότητα.

Αυτό όμως που μου πρόσφερε το συγκεκριμένο θέαμα,πέρα από τη θεατρική συμβατικοτητα,ήταν κυρίως η μουσική:οι μελωδίες που εκτελούσαν οι ερμηνευτές του μελοδραματος με τη συνοδεία της ορχήστρας. Ήταν ακόμα ο τρόπος έκφρασης των κορυφαίων ανθρωπίνων συναισθημάτων μέσα από μια ποικιλία μουσικών τόνων κ συνδυασμών,όπου τον κυρίαρχο ρόλο έπαιζε η ανθρωπ.φωνή,ενώ η θεατρική ερμηνεία προσέθετε ένα ιδιαίτερο χρώμα,ώστε η εκτέλεση της όπερας παρουσιαζόταν ακαταμάχητα σαγηνευτικήΤελευταίες,αλλά απαραίτητες πινελιές στον πιο πάνω οπερετικο πίνακα,αποτελούν οι φυσικές παρουσίες της σοπράνο Αnna Moffo,του τενορου Richard Tukcher κ του βαρυτονου Robert Merill,που ερμήνευαν τους βασικούς ρόλους της Violetta,του Alfredo κ του Giorgio Germont. Κρατώντας στους ώμους τους ένα βαρύ μουσικό φορτίο μπόρεσαν να πείσουν τον θεατή-αποδέκτη για την ειλικρίνεια των συναισθημάτων τους: στην μελοδραματικη ερμηνεία της ως Violetta η Anna Moffo,με έναν άριστο συνδυασμό φωνητικών,θεατρικών κ φυσικών προσόντων,παρουσίασε μελοδραματικα την αιώνια γυναίκα,αιώνια παγιδευμένη ανάμεσα στις συμβάσεις κ τον εαυτό της,αιώνια καταδικασμένη σε εθελοπροσφορα,γιατί μόνον αιώνια ξέρει να αγαπά.Αν κ δεν διέθετε μεγάλη φωνή,ήταν όμως προικισμένη με το σπάνιο ταλέντο να ξεδιπλώνει τα φωνητικά της προσόντα με τρόπο,ώστε να πείθει ότι αγγίζει την τελειότητα. Συνεπικουρουσε σ’αυτόκ η φυσική ομορφιά της,σε μια εποχή που ο αρμονικος συνδυασμός φωνητικών κ φυσικών προσόντων στην όπερα ήταν σπάνιος.Για τους λόγους αυτούς,η Moffo ήταν μια diva της όπερας για την εποχή της.

Υπήρχε βέβαια κ η Μαρία Κάλας.

Αλλά εκείνη δεν ήταν μια απλή diva,αλλά divina:καμία λυρική καλλιτέχνις δεν μπόρεσε ως τώρα να φτάσει τα δικά της ερμηνευτικά κ φυσικά προσόντα. Υπήρξε μια έκφραση της τελειότητας.

Αν κ η καθημερινότητα δεν είναι πάντα τυχερή να φιλοξενεί τέτοιες προσωπικότητες,προικιζεται ωστόσο κάποιες φορές με μεγάλες καλλιτεχνιδες,αξιοθαυμαστες κ αξιαγάπητος,γιατί συμβολίζουν τον ανθρώπινο ηρωισμό να ξεπεράσει τη μετριότητα.

Σ’αυτή την κατηγορία ανήκει,πιστεύω,κ η αείμνηστη πλέον Anna Moffo. Με οδηγό τη φωνή της ανακάλυψα σταδιακά τον κόσμο της όπερας.Γνώρισα πολλούς λυρικους καλλιτέχνες κ διάφορες ερμηνείες.Αλλά κ ο επίμονα τρυφερός Alfredo του R.Tukcher μαζί με τον απόλυτα αφωσιομενο πατέρα Germont του R.Merill με βοήθησαν να προσεγγίσω μοναδικές ανδρικές ερμηνείες.

Θα πρότεινα στους φίλους να εκμεταλλευθούν την εξέλιξη του διαδικτύου κ να γνωρίσουν τη συγκεκριμένη”Traviata”. K αν συμφωνήσουν μαζί μου για λίγο…παραστρατημα στον κόσμο της όπερας,ας γνωρίσουν κ την Traviata της Ρωσίδας σοπράνο Anna Netrebko,αλλά κ εκείνη της δικής μας Μυρτώς Παπαθανασίου.

Advertisements
Standard